Wiór osikowy
Wiór osikowy to strugane deseczki o długości 40 cm, szerokości 8-10 cm i grubości 4-5 mm. Robi się je z drewna osikowego. Inne wióry drewniane wytwarza się z drewna świerkowego i sosnowego. Wszystkie wióry drewniane są strugane wzdłuż włókien, dzięki czemu nie pękają i nie kruszą się podczas układania. Za najlepsze uważa się wióry osikowe, które nie wchłaniają szybko wody, a ich specyficzny zapach odstrasza szkodniki.
Dachy pokryte wiórem osikowym wyróżniają się naturalną izolacją termiczną, estetyką i odpornością na czynniki atmosferyczne, dzięki czemu stanowią ekologiczne i trwałe rozwiązanie dla domów jednorodzinnych oraz obiektów rekreacyjnych.
Wiór impregnowany
Jesteśmy w stanie na każdą budowę dostarczyć wiór impregnowany zanurzeniowo, dzięki czemu wszystkie warstwy wióra osikowego na dachu są zaimpregnowane, co powoduje znaczne przedłużenie „żywotności” poszycia dachu.
Wiór impregnowany zanurzeniowo w wysokiej klasy impregnacie zabezpiecza przed korozją biologiczną oraz technicznymi szkodnikami drewna.
Dachy z wióra osikowego powinny być regularnie kontrolowane pod kątem uszkodzeń mechanicznych, a raz na kilka lat warto odnowić impregnację, aby zapewnić długowieczność i odporność na wilgoć oraz owady.
Oferujemy również impregnację ogniochronną w wodorozcieńczalnym preparacie zabezpieczającym drewno przed ogniem. Impregnat nie powoduje korozji stali.
Preparaty posiadają wysoką zdolność do penetracji w głąb drewna.
Prawidłowo zabezpieczone drewno zgodnie z aprobatą techniczną ITB jest materiałem niezapalnym.
Stosowane przez nas preparaty do impregnacji posiadają wszystkie niezbędne pozwolenia, atesty higieniczne oraz deklaracje zgodności
Gont osikowy
Gont osikowy to tradycyjne pokrycie dachowe wykonywane z łupanego drewna osiki. W przeciwieństwie do wióra, który jest strugany, gont jest rozłupywany wzdłuż włókien, dzięki czemu zachowuje naturalną strukturę drewna i cechuje się wyjątkową trwałością oraz odpornością na pękanie.
Typowe gonty osikowe mają długość 40–60 cm, szerokość 6–12 cm i grubość ok. 10–15 mm. Układa się je w dwóch lub trzech warstwach, w zależności od kąta nachylenia dachu i wymagań inwestora.
Osika jest jednym z najlepszych gatunków drewna na pokrycia dachowe – nie żywicieje, wolno chłonie wodę i naturalnie opiera się grzybom oraz owadom. Wraz z upływem czasu gonty pokrywają się szlachetną, srebrnoszarą patyną, która dodatkowo zwiększa ich odporność na warunki atmosferyczne.
Gont osikowy może być – podobnie jak wiór – impregnowany zanurzeniowo preparatami:
przeciwgrzybicznymi i owadobójczymi,
ogniochronnymi (niepowodującymi korozji metalu),
co znacznie wydłuża trwałość pokrycia i poprawia bezpieczeństwo pożarowe.
Pokrycia z gontu osikowego są szczególnie polecane do:
domów w stylu tradycyjnym i góralskim,
obiektów zabytkowych i sakralnych,
karczm, pensjonatów, domów ekologicznych oraz budynków stylizowanych.
Przy prawidłowym montażu i okresowej konserwacji dach z gontu osikowego może służyć 50–80 lat, a w sprzyjających warunkach nawet dłużej.
Wybór między wiórem a gontem osikowym zależy od estetyki i charakteru budynku – wiór daje bardziej gładką i nowoczesną powierzchnię, natomiast gont zachowuje rustykalny, tradycyjny wygląd.
Na jakie dachy?
Nachylenie dachu, który ma być wykończony wiórami, nie może być mniejsze niż 25°, najlepiej, jeśli wynosi 30-45°. Wióry są lekkie, dlatego konstrukcja nie musi być masywna.
Dachy z wióra osikowego najlepiej komponują się z naturalnym otoczeniem – zielenią, drewnianymi elewacjami czy kamiennymi fundamentami. Montaż najlepiej powierzyć specjalistom, którzy znają technikę mocowania wiórów i zapewnią odpowiednią wentylację pokrycia
„Ważne aby dachów z wióra osikowego nie kłaść na budynkach ogrzewanych gazem, gdyż gaz oraz opary gazowe przyczyniają się do szybszej degradacji dachu.”
Wiórkowa robota.
Wióry można mocować bezpośrednio do deskowania (zaimpregnowanego środkiem chroniącym przed grzybami i szkodnikami), do deskowania pokrytego papą lub do podkładu z kontrłat, folii wstępnego krycia i łat (podobnie jak w przypadku dachówek lub blachodachówek).
Jeśli poddasze jest nieocieplane, nieużytkowe, wióry przybija się do łat mocowanych bezpośrednio do krokwi w rozstawie zależnym od długości wiórów (najczesciej 40 cm). Do pełnego deskowania przybija się kontrłaty i łaty o przekroju 4 x 6 cm. Trzeba wówczas zamontować w pokryciu wywiewki, które zapewnią wentylację pokrycia. Układa się wilgotne wióry; mają one dużą elastyczność i łatwiej je mocować. Wilgotne wióry przybija się do deskowania lub do łat gwoździami grubości 1,3-1,5 mm i długości powyżej 45 mm. Zwykle potrzeba około 200 gwoździ na 1 m2 pokrycia. Wióry układa się z zachowaniem 2-centymetrowego zakładu. Każdy kolejny ich rząd jest przesunięty ku górze o blisko jedną czwartą długości wióra.
Trzeba je mocować na przemian – jeden rząd skierowany w lewo, drugi w prawo – przykrywając trzy czwarte poprzedniego rzędu wiórów (metodą „na warkocz”). Po ułożeniu wiórów powstaje pokrycie siedmio-dziewięciowarstwowe. Ze względów przeciwpożarowych do ocieplenia najlepiej zastosować wełnę mineralną. Układa się ją w tradycyjny sposób – między krokwiami.
Ważne jest aby wokół komina zamontować szczelny kołnierz z blachy powlekanej.
Jak należy konserwować wióry?
Najważniejszy jest pierwszy rok po ułożeniu. Wtedy wióry wysychają – dach się „układa” i przybiera srebrzystoszarą barwę, która z upływem czasu staje się coraz ciemniejsza. Po zamontowaniu pokrycia należy unikać – przynajmniej na początku – zbyt częstego chodzenia po dachu.
Jeżeli wiór nie został zabezpieczony odpowiednimi preparatami przed położeniem go na dachu, to po roku powinno się zaimpregnować wióry preparatem ogniochronnym (polecaną metodą jest natrysk), a po dwóch latach – preparatem chroniącym przed grzybami i owadami.
