O wiórze:

Wióry drewniane to strugane deseczki o długości 40 cm, szerokości 8-10 cm i grubości 4-5 mm. Robi się je z drewna osikowego, świerkowego i sosnowego. Są strugane wzdłuż włókien, dzięki czemu nie pękają i nie kruszą się podczas układania.
Za najlepsze uważa się wióry osikowe, które nie wchłaniają szybko wody, a ich specyficzny zapach odstrasza szkodniki.

Na jakie dachy?

Nachylenie dachu, który ma być wykończony wiórami, nie może być mniejsze niż 25°, najlepiej, jeśli wynosi 30-45°. Wióry są lekkie, dlatego konstrukcja nie musi być masywna.

Wiórkowa robota

Wióry można mocować bezpośrednio do deskowania (zaimpregnowanego środkiem chroniącym przed grzybami i szkodnikami), do deskowania pokrytego papą lub do podkładu z kontrłat, folii wstępnego krycia i łat (podobnie jak w przypadku dachówek lub blachodachówek).
Jeśli poddasze jest nieocieplane, nieużytkowe, wióry przybija się do łat mocowanych bezpośrednio do krokwi w rozstawie zależnym od długości wiórów(najczesciej 40 cm). Do pełnego deskowania przybija się kontrłaty i łaty o przekroju 4 x 6 cm. Trzeba wówczas zamontować w pokryciu wywiewki, które zapewnią wentylację pokrycia. Układa się wilgotne wióry; mają one dużą elastyczność i łatwiej je mocować. Wilgotne wióry przybija się do deskowania lub do łat gwoździami grubości 1,3-1,5 mm i długości powyżej 45 mm. Zwykle potrzeba około 200 gwoździ na 1 m2 pokrycia. Wióry układa się z zachowaniem 2-centymetrowego zakładu. Każdy kolejny ich rząd jest przesunięty ku górze o blisko jedną czwartą długości wióra.
Trzeba je mocować na przemian - jeden rząd skierowany w lewo, drugi w prawo - przykrywając trzy czwarte poprzedniego rzędu wiórów (metodą "na warkocz"). Po ułożeniu wiórów powstaje pokrycie siedmio-dziewięciowarstwowe. Ze względów przeciwpożarowych do ocieplenia najlepiej zastosować wełnę mineralną. Układa się ją w tradycyjny sposób - między krokwiami.
Ważne jest aby wokół komina zamontować szczelny kołnierz z blachy powlekanej.

Jak należy konserwować wióry?

Najważniejszy jest pierwszy rok po ułożeniu. Wtedy wióry wysychają - dach się "układa" i przybiera srebrzystoszarą barwę, która z upływem czasu staje się coraz ciemniejsza. Po zamontowaniu pokrycia należy unikać - przynajmniej na początku - zbyt częstego chodzenia po dachu.
Po roku powinno się zaimpregnować wióry preparatem ogniochronnym (polecaną metodą jest natrysk), a po dwóch latach - preparatem chroniącym przed grzybami i owadami.